یک. خانواده‌ى زندی لطف کردند و به همراه بسیاری از دوستان نانسی شبی به‌یا‌د‌ماندنی برای ما به‌یادگار گذاشتند. به گمانم رفت شاید نوشته‌‌ای سپاس‌گونه در ایرانانسی ایشان را خوشتر آید تا قدردانی‌‌‌از نوعی دگر. پس در ابتدا؛ هزار سپاس و منت از همه و به‌خصوص« خاندان زندیه».

در مرحله بعد دیدم شاید بهتر این باشد که آن را به مثابه‌ى اهل بخیه محملی قرار دهم برای طرح چند پرسش و تلنگربه خودمان.

دو. از صفات بارز ما ایرانیان زیاد شنیده‌ایم چون هنرور،مهمان‌نواز،ملی‌گرا و وطن‌دوست و .... صفات منفی هم نداریم و اگر هم هست از نوع عرضی هستند تا ذاتی! این مدت اقامت در فرنگ به من آموخت که ما با دیگران هیچ فرقی نداریم؛ نه برتریم و نه فروتر. اما نباید انکارکرد خصوصیاتی داریم که قابل بحث است. بدون وارد شدن به جزئیات ؛ دو مثال:

۱- روز ۱۲ اکتبر، برای مخالفت با حمله‌ی احتمالی آمریکا به ایران، چند انجمن غیر دولتی فراخوان گردهمایی در میدان ماژینو شهر نانسی داده بودند. هیچ ایرانی دیگری در این مراسم نبود. چرا؟

۲-هنگامی که در شهر تور بودیم، زلزله بم روی داد. به همت یک روانپزشک ایرانی مقیم –آقای دکترعلیزاده- و یک انجمن فرانسوی، مراسمی برای جمع‌آوری کمک ترتیب داده شد. در دو روزی که ما با آنها بودیم تنها کمک ایرانی‌‌‌ها محدود به چند دانشجوبود.

سه. اینجاست که ارزش کار آقای زندی برای من نمود دیگری دارد. امیدوارم این غربت‌نشینی برای همه میوه های نیکوی بسیار داشته باشد.