ای مثل من، فرداها را با امید منتظر بمان

2- استفاده از مکان و زمان برای انجام کار تحقیقاتی در کنار آموزش

 امروز تصمیم داشتم قسمت دوم پست دلائل موفقیت یک لابراتوار تحقیقاتی از بعد روابط انسانی را در ایرانانسی قرار دهم که دوست خوبمان آقای شهرام کریمی مطلبی را در ادامه این بحث آماده کرده و برای من فرستاده اند. به احترام ایشان، امروز مطلب وی را با حداقل تغییر و در ادامه این بحث در ایرانانسی قرار می دهیم.

 یک لابراتوار (از نوع فرانسوی) در مجموعه ای مستقل و قابل تفکیک با دیگر لابراتوارها و دور از کلاسهای درسی و امور اداری قرار گرفته و حتی در برخی از آنها وارد شدن فقط با داشتن کلید لابراتوار امکان پذیر است. بدین ترتیب رفت و آمد به اعضای لابراتوار محدود شده و امکان ایجاد فضایی آرام برای انجام کار تحقیقاتی فراهم می شود. در چنین محیطی مکانی نیز جهت صرف قهوه در ساعات معینی در نظر گرفته شده است که می تواند از بعد روابط انسانی نیز، همانطور که در پست قبلی گفته شده، باعث تحکیم روابط به ویژه در کار گروهی گردد.

 اساتید شاغل در لابراتوارها اغلب موظف به تدریس بوده و می بایست هر دو کار آموزش و تحقیقات را در کنار هم انجام دهند. لذا فعالیت آموزشی طوری تعیین و توسط لابراتوار تقسیم می گردد که زمان لازم جهت انجام و یا هدایت کار تحقیقاتی فراهم باشد. نکته قابل توجه و تأمل در این زمینه رابطه دانشجویان دوره های کارشناسی و کارشناسی ارشد با اساتید است. رابطه دانشجویان با اساتید در داخل کلاس نزدیکتر از آنچه که در ایران است بوده و دانشجویان راحتتر رفتار و اظهار نظر می کنند. با این وجود پس از اتمام کلاس و حضور استاد در دفتر کارش در لابراتوار، معمولأ دانشجویان سراغی از او نمی گیرند. جالبتر اینکه این موضوع در پایان ترم و پس از اعلام نمرات نیز مصداق دارد. اینجاست که زمان پیش بینی شده برای انجام کار تحقیقاتی، در واقع نیز قابل حصول می باشد.